Becommenteer de catalogus: wederom.

catalo1

  1. Wie?
  2. De toewijding van deze draad is het grootst en het beste.
  3. Octo Tentakel is de enige inkvis voor mij.
  4. Majong?
  5. Mai x Joey. Tea x Yugi. Mana x Mahad. Alexis x Jaden. Vergeet ik iets?
  6. Ik zou het bij god niet weten.
  7. Omdat het een van de goeie series is die ik opspaar.

Lees verder

Advertenties

Becommenteer de catalogus

Een serie commentaren op alle discussies die momenteel actiefzijn op het /a/ subforum van 4chin. Mijn commentaren zijn georderd van links naar rechts, zo zijn ze ook genummerd van 1-7 enkel in de tekst.

catala1 

  1. Goed getekend. Ziet er niet uit uit als iets dat ik ooit zou willen lezen.
  2. Die hete bron ziet er ontspannend uit.
  3. Als ik dat nummer onophoudelijk draai, krijg ik dat een ontzettend toffe hikkikomori huisgenoot?
  4. Planetarian? Is dat de naam van het medicijn dat het overduidelijk atistische meisje daar slikt?
  5. Alle Nanoha’s zijn even slecht. Ze corrumpeerde Fate. Zette de jongens buiten spel en verpestte Hayate’s verhaal in A.
  6. Bedoelde je soms:  Let love sail: love Lain?
  7. Aan het plaatje te zien omdat donkere en grimmige achtergronden.

Lees verder

Wekelijkse opsomming.

Anime.

Macross Δ.

[gg]_Macross_Delta_-_03_[F342ECEA].mkv_snapshot_04.44_[2016.05.02_00.31.49]

De eerste aflevering van Macross [letter na beta] was een spektakel. Een aflevering met potentieel, glitter, glamour en bovenalles een hoop plezier. Elke keer als Freyja grinnikt werkt het aanstekelijk en haar zang en dans nummers met haar eigen B-boy Hayate zijn zonder uitzondering opstekend. Na de eerste twee afleveringen hebben ze twee keer tot dezelfde climax toegewerkt. Wat maakt dat ik minder naar deze serie uitkijk. Uiteindelijk is Macross verplaatsing] voor mij een leukere serie dan bijvoorbeeld Macross φ omdat het zingen veel beter geintergreerd is in de actie, misschien was het oppervlakkig (x=Δt*vgem) maar ik had een pokkehekel aan Ranka Lee en eigenlijk ook een beetje aan Sheryl Nome.

Kuromukuro.

[gg]_Kuromukuro_-_02_[136F6A0D].mkv_snapshot_08.28_[2016.05.02_00.33.20]

Jij ook gefeliciteerd P.A. Works. Veel van wat ze maken heeft een soort van raadselachtige charme. Kuromukuro is daarop geen uitzondering. De robotzooi heeft zich nog niet helemaal bewezen en de komedische wissewasjes zijn wat mij betreft leuker de de serieuze plotonzin. Maar weet je ze hebben overduidelijk hun huiswerk gedaan wat betreft het robotgebeuren en ik denk niet dat er veel andere bedrijven zijn wiens liefde voor het vak zo enorm doorschemert in hun producten.

Kiznaiver.

[HorribleSubs] Kiznaiver - 02 [720p].mkv_snapshot_01.11_[2016.05.02_00.38.15]

Ik mag heel graag hoe de hoofdpersoon wordt gechanteert om voor zichzelf op te komen. Want waar hij geen zier om zichzelf geeft; geeft hij wel om het wel en wee van anderen. Door anderen een in zijn pijn te laten delen wordt hij als het ware gedwongen voor zichzelf op te komen, of verantwoording af te leggen aan de genen die zijn pijn delen.

Jojo’s Bizzare Adventure: Diamond is Unbreakable.

[Commie] JoJo's Bizarre Adventure - Diamond is Unbreakable - 02 [E0676DA1].mkv_snapshot_22.02_[2016.05.02_00.36.31]

Het meest stijlvolle dat ik in tijden gezien heb. Ik heb het alleen alweer even niet meer gezien omdat de vertaling alweer twee zo niet drie weken achterloopt. De tweede aflevering had overigens van mij veel langer mogen duren, en de superkrachten zijn onverwacht, onvoorspelbaar en geven een genre dat ik eigenlijk een beetje moet was weer flair.

My Hero Academia.

[HorribleSubs] Boku no Hero Academia - 04 [720p].mkv_snapshot_00.31_[2016.05.02_00.32.12]

Captain America is een van mijn minst favoriete Marvel helden. Ik zag hem voor het eerst in de Spiderman animatieserie uit de jaren negentig. De held is zo inherent politiek dat je er ongemakkelijk van wordt. Toen ik voor het eerst het beeld gade sloeg van waar hij Hitler een oplawaai gaf dacht ik dat het een soort van parodie was. Allmight lijkt meer op Steve Rogers dan welke andere Amerikaanse superheld dan ook. En ook al krommen mijn tenen niet zo van hem als van de Marvel held is het moeilijk voor mij om Hero Academia leuk te vinden. Het doet de Amerikaanse superhelden minder goed dan Amerikaanse superheldenseries. Hero Academia is als pastiche kritiekloos, als derivaat inferieur, maar de eerste paar afleveringen waren om aan te zien. Ze gaven aan waar de serie over gaat en waren stijlvol genoeg. Dat is waar ik had moeten stoppen. Ik had me voorgenomen om te stoppen. En toch ging ik door tot het gebeurde. Er werd een examen gehouden. En de hoofdpersoon zakte volgens gegeven normering. En werd toch toegelaten op de school van zijn keuze. Als ik ergens kwaad om kan worden dan1!!

Kabaneri of the Iron Fortress.

[HorribleSubs] Kabaneri of the Iron Fortress - 03 [720p].mkv_snapshot_20.02_[2016.04.29_21.50.38]

Deze is prachtig. Goed, er zijn een paar structurele problemen, of liever uitdagingen die ik voorzie. Ik ga ze proberen op te sommen. Het dreigingsniveau van de Kanane; Mumei is zo enorm veel sterker dan de hersenloze zombies om haar heen dat het moeilijk is ze serieus te nemen als dreiging, wat toch wel een soort van vereiste is in het genre. Waar gaat ze heen; een veilig heenkomen is niet interessant, zonder een veilige thuishaven overleeft de aanhangwagon het niet, de koutetsujou kan waarschijnlijk ook niet eeuwig blijven rijden, behalve als de trein op een vorm van uraan rijdt. Complotten zijn mujou. Haar naam is Mumei. En de serie is nergens een verklaring over schuldig.

Voltrokken Verhaal V – Sodachi Lost deel II.

[Commie] Owarimonogatari - 05 [C794E8C0].mkv_snapshot_20.28_[2015.11.02_22.46.19]

Als je duizend keer iets poogt bestaat duizend maal de kans dat je poging mislukt. Falen is mensenlijk. Falen is natuurlijk. Falen leert je om gepast te reageren op het falen van anderen. Falen leert je de pijn van het verlies en de noodzaak tot vordering onder ogen te zien. 

 

Lees verder

Wekelijkse opsomming.

Anime.

Durarara!!x2 Ten

[HorribleSubs] Durarara!! X2 - 18 [720p].mkv_snapshot_11.54_[2015.08.11_22.55.34]

Het lijkt alsof er een kat op het toetsenbord van Ryohgo Narita is gaan rollenbollen en aandachttrekken. De stalker-verhaallijn is een van de minst interessante verhaallijnen en alle hoop dat Mikado in een gezonde richting gaat met zijn pogingen zijn forum te moderenen is inmiddels wel uitgevaren. Het lijkt er op dat het nog wel weer even zal duren voordat er weer iets interessants gaat gebeuren in Akihabara, maar goed in de vorige verhaallijn werd Izaya neergestoken dus wat zou het.

Gangsta

[HorribleSubs] Gangsta - 06 [720p].mkv_snapshot_20.36_[2015.08.11_22.31.44]

Old Allie. Zo noem ik haar. Zo noem ik haar altijd. Ja weet je ik noem haar altijd zo. De serie in het algemeen doet me denken aan Banana Fish. Niet dat ik daar veel van gelezen heb. Het voelt om de een of andere reden zo nep, zo gespeeld aan. En laten we wel wezen ik heb een pesthekel aan nepperds.

Gatchaman Crowds Insight

[Cthuko] Gatchaman Crowds insight - 03 [720p H264 AAC][8D8B79FC].mkv_snapshot_21.24_[2015.08.11_22.03.38]

‘Kom niet dichter bij!’ Het meest typerende aan de nieuwe Gatchaman is de nieuwe hoofdpersone. Waar Hajime~su haar teamgenoten vertrouwt en conflicten oplost door de wederpartij te begrijpen gaat het nieuwtje conflicten aan met een overweldigende kracht. De polariteit is niets als niet interessant. En Rui heeft nu ook een Gatchatransformatie.

 

Overlord

[HorribleSubs] OverLord - 06 [720p].mkv_snapshot_05.34_[2015.08.11_21.31.50]

Ik snap niet helemaal waarom ze de wereld in trekken. Waarom het plotsgewijs logisch is snap ik, maar als schrijver. Waarom zou je jouw personages uit de omgeving halen waarin ze het meest amusant zijn en het best gedijen? De paar uitstapjes die er tot nu toe geweest zijn waren saai in vergelijking met de gebeurtenissen in de Catacombe van Nazzarick.

 

Rokka no Yuusha

[HorribleSubs] Rokka no Yuusha - 06 [720p].mkv_snapshot_20.49_[2015.08.09_13.00.23]

Naar aanleiding van Rokka no Yuusha heb ik Tatakau Shishou: Book of Bantorra terug gekeken. Die hele serie is een bermbom van ideeën maar wat er het meest uitspringt is dat degenen die uiteindelijk geluk vinden de obsessievelingen zijn. De gekken die achteloos een idee nastreven, of ze daar nu voor geconditioneerd zijn of toevallig in die rol terecht komen en in geen van de andere helden zie je dat tot nog toe zo sterk terug als in Adlet Mayer de man is een samenraapsel van obsessies en dat is misschien waarom hij inderdaad ‘’s werelds sterkste man’ zou kunnen zijn.

Akagami no Shirayukihime

[HorribleSubs] Akagami no Shirayukihime - 06 [720p].mkv_snapshot_09.31_[2015.08.11_21.54.43]

Dit is zo enorm knus. Geef haar nu gewoon de Descartes en laat het over zijn. Dat is zo’n beetje mijn reactie op elke aflevering. Wanneer houdt het op?

Charlotte

 [HorribleSubs] Charlotte - 06 [720p].mkv_snapshot_11.20_[2015.08.12_14.59.18]

Deze serie is om de een of andere reden beter dan je van een chuuni-zieke middelbareschoolserie zou mogen verwachten. Helaas is het aan de andere kant dan weer wat minder dan ik van P.A. Works ben komen te verwachten vooral na de briljante projecten die Uchouten Kazoku en Shirobako heten. Het is best wel erg leuk om te zien hoe Nao Tomori leiding geeft aan haar leerlingenraad, en daarin is het vooral opmerkelijk hoe ze op bepaalde dingen let, gezichts uitdrukkingen, spanningen, gevoelens ze houdt ze allemaal naokeurig in de gaten. Toen ik hier aan begon dat deze serie net zoals Hanasaku Iroha nooit meer de eerste aflevering zou evenaren, maar inmiddels kan ik daar nog maar moeilijk aan geloven. Het komt daarvoor te dichtbij.

Aoharu x Kikanjuu

[HorribleSubs] Aoharu x Kikanjuu - 06 [720p].mkv_snapshot_03.35_[2015.08.11_22.19.37]

Mijn enige probleem met deze serie is hetzelfde probleem dat ik ook met de lopende USA-serie Suits heb. Telkens komen ze maar weer terug op het subplot van ‘eigenlijk ben ik geen echte jongen advocaat’ het is stierlijk irritant. Voor de rest is het een van de vermakelijkste series die ik volg op dit moment, gewoon vrienden die lol met elkaar maken Airsoft spelen en zo nu en dan betekenisvol naar elkaar kijken.

Fate Kaleid Liner PRISMA ILYA 2wei Herz!

[HorribleSubs] Fate Kaleid Liner PRISMA ILYA 2wei Herz! - 03 [720p].mkv_snapshot_14.33_[2015.08.11_22.12.49][HorribleSubs] Fate Kaleid Liner PRISMA ILYA 2wei Herz! - 03 [720p].mkv_snapshot_14.35_[2015.08.11_22.12.57][HorribleSubs] Fate Kaleid Liner PRISMA ILYA 2wei Herz! - 03 [720p].mkv_snapshot_14.47_[2015.08.11_22.13.40]

Ok dat was grappig. Alle kritiek was valide. Dus … wanneer komt Gilgamesj de boel nu eens eindelijk opschudden? Of in de gevleugelde woorden van Shirou Emiya: ‘Just because you’re correct doesn’t mean you’re right.’

Manga

Historie

Eumeneschan

Historie is een traktaat dat ik me maar eens per jaar kan veroorloven. Ik heb het maandelijks proberen te volgen, maar een van de grootste pluspunten, de gedetailleerde achtergronden, uit de takebon is in de maandelijkse serialisatie wel eens gereduceerd tot schetsen. De details zijn nu juist wat deze serie onderscheidt van anderen. Dit jaar helaas nauwelijks militaire operaties. Het grootste deel werd opgeslokt door een operatie onder valse vlag om een Atheens staatsman die toch al geen zin had in oorlog te ontmoedigen deel te nemen daaraan. Diepzinnig. Maar interessanter zijn de ontwikkelingen tussen Eumenens en zijn misschien aanstaande verloofde die hem in schaak verslaat. Misschien juist omdat ze het als een spelletje ziet terwijl Eumenes er een symulatie van de strijd in probeert te zien of het minstens ten dele speelt om schaakmetaforen los te laten in zijn commentaren op veldslagen. Daar staat nog los van dat de beste scene in dit boekdeel met afstand de ontmoeting met Eumenes’s peetvader, die belangrijk geworden is in een stad dichtbij Athene: ‘of je nu voorbij de horizon reist op je zadel, of een machtig leger aanvoert om dit land aan te vallen… Wees vrij mijn zoon.’ In de wetenschap dat de jongen die hij opgevoed heeft wel eens heel goed een leger aan zou kunnen voeren dat zijn nieuwe leven op zal schudden laat hij Eumenes de jongen die hij opgevoed heeft vrij. Ik moet sudderen van het sentiment. 

Cesare

cesarechan

Cesare is dan weer een heel andere historische manga. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten totdat Cesare van zijn vader land krijgt en van de Fransen een leger. Als de kleine nepveldslag die deze manga afleverende enige indicatie is wordt het fantastisch om hem als een seculiere leider te zien. Tot nu toe echter heeft de meeste politiek zich afgespeeld in het domein van Lorenzo de’ Medici en als je hem en Cesare Borgia en Giovanni de’ Medici  ziet zoals ze zijn lijkt de geschiedenis zoals we die op Wikipedia vinden onwaarschijnlijk en het afschuwelijk vervormde gezicht van zijn neef van Orsini een wrede grap. Ook heel opmerkelijk is hoe deze serie het einde van de reconquista aanpakt. Overal in de Christelijke wereld worden feesten gehouden en toch voelt het niet feestelijk aan. Het begint met de pracht van Grenada. De terneergeslagen gezichten van de soldaten die uit hun thuisland verdreven worden. Aangevuld door de commentaren van Cesare’s joodse of tot het christendom bekeerde joden, die terecht vrezen voor toenemende vervolging. Dit zijn alleen dingen die op de achtergrond gebeuren desalnietemin voel je aan alles dat dit een verhaal is dat niet door een Europeaan gescheven had kunnen worden. Angelo mag tienduizend lullen vreten trouwens.

Consumed with that which it was nourished by – quotes on death in Stoner.

Here on this blog I rarely veer off the set topic that is anime. I did it for Boston Legal, one of my all time favorite shows, and I did it for one of my favorite episodes of Doctor Who. I might have penned down a few thoughts on Don Quichote though if they were published I can’t recall. Probably not, if i had it would have been about: ‘the virtues of book burning’ or something and I’m sure that one isn’t finished. So in another unicum I’ll collect all of the deaths mentioned in the book Stoner by John Williams. So were touching, some were commentary but never were they not excruciatingly human.

University_of_Missouri_-_Jesse_Hall

The death of Dave Masters

‘[The letter] told him that Dave Masters had been sent to France and that almost exactly a year after his enlistment, with the first American troops to see action, he had been killed at Chateau-Thierry.’

The Death of Archer Sloane

Early in the summer of 1924, on a Friday afternoon, Archer Sloane was seen by several students going into his office. He was discovered shortly after dawn the following Monday by a janitor who made the rounds of the offices in Jesse Hall to empty the wastebaskets. Sloane was sitting rigidly slumped in his chair before his desk, his head at an odd angle, his eyes open and fixed in a terrible stare. The janitor spoke to him and then ran shouting through the empty halls. There was some delay in the removal of the body from the office, and a few early students were milling in the corridors when the curiously humped and sheeted figure was carried on a stretcher down the steps to the waiting ambulance. It was later determined that Sloane had died sometime late Friday night or early Saturday morning, of causes that were obviously natural but never precisely determined, and had remained the whole weekend at the desk staring endlessly before him. The coroner announced heart failure as the cause of death, but William Stoner always felt that in a moment of anger and despair Sloane had willed his heart to cease, as if in a last mute gesture of love and contempt for a world that had betrayed him so profoundly that he could not endure in it.

The death of Mr. Stoner

William took the receiver and spoke into the mouthpiece. No one answered. “Hello,” he said again.

The thin strange voice of a man answered him.

“This Bill Stoner?”

“Yes, who is this?”

“You don’t know me. I was passing by, and your ma asked me to call. I been trying all afternoon.”

“Yes,” Stoner said. His hand holding the mouthpiece was shaking. “What’s wrong?”

“It’s your pa,” the voice said. “I don’t rightly know how to start.”

The dry, laconic, frightened voice went on, and William Stoner listened to it dully, as if it had no existence beyond the receiver that he held to his ear. What he heard concerned his father. He had been (the voice said) feeling poorly for nearly a week; and because his field hand by himself had not been able to keep up with the furrowing and planting, and even though he had a high fever, he had started out early in the morning to get some planting done. His field hand had found him at midmorning, lying face down on the broken field, unconscious. He had carried him to the house, put him in bed, and gone to fetch a doctor; but by noon he was dead.

The death of Mrs. Stoner

After the death of his father Stoner made weekend trips to the farm as often as he could; and each time he saw his mother, he saw her grown thinner and paler and stiller, until at last it seemed that only her sunken, bright eyes were alive. During her last days she did not speak to him at all; her eyes flickered faintly as she stared up from her bed, and occasionally a small sigh came from her lips.

He buried her beside her husband.

The death of Horace Bostwick

Three days after [word had came of the failure of a small private bank, the Merchant’s Trust] Horace Bostwick was dead, a suicide. He went to his office at the bank one morning in an unusually cheerful mood; he greeted several of the bank employees who still worked behind the closed doors of the bank, went into his office after telling his secretary that he would receive no calls, and locked his door. At about ten o’clock in the morning he shot himself in the head with a revolver he had purchased the day before and brought with him in his briefcase. He left no note behind him; but the papers neatly arranged on his desk told all that he had to tell. And what he had to tell was simply financial ruin.

The death of Ed Frye

Two months after the marriage Edward Frye enlisted in the Army; it was Grace’s decision to remain in St. Louis until the birth of her child. Within six months Frye was dead upon the beach of a small Pacific island, one of a number of raw recruits that had been sent out in a desperate effort to halt the Japanese advance.

The death of William Stoner

It was his own book that he sought, and when the hand held it he smiled at the familiar red cover that had for a long time been faded and scuffed.

It hardly mattered to him that the book was forgotten and that it served no use; and the question of its worth at any time seemed almost trivial. He did not have the illusion that he would find himself there, in that fading print; and yet, he knew, a small part of him that he could not deny was there, and would be there.

He opened the book; and as he did so it became not his own.

He let his fingers riffle through the pages and felt a tingling, as if those pages were alive. The tingling came through his fingers and coursed through his flesh and bone; he was minutely aware of it, and he waited until it contained him, until the old excitement that was like terror fixed him where he lay. The sunlight, passing his window, shone upon the page, and he could not see what was written there.

The fingers loosened, and the book they had held moved slowly and then swiftly across the still body and fell into the silence of the room.